Molescino okumayalı çok olmuş.. Aklımın bir köşesinde başka teraneler dönerken unutuyor olmam normal galiba. SAGE ime acil olarak eklemeliyim.

Az önce Ali Aktuna’nın “Bibliokleptomaniden kurtulma yolu olarak ex-libris” günlüğünü okuduktan sonra birşeyler çiziktirmek geldi içimden. ( Vedat görmeyeceksin belki ama yine de selam :) )

Konuyu kafamda toparlayamadım ve yazmaya kalktığım “şeyi” bir öz-eleştri ve muhakemeye çevirmeyi başardım.

Canımın yeteri kadar sıkılmış olduğu bir günde çok normal olsa gerek. Halbuki temel yaşam sonunsalı dışındaki her türlü dertten, tasadan uzak olabileceğim bir gündü. Mersin’de çok sevdiğim arkadaşlarım ile birlikte, sahil keyfi yapıp, Akdeniz tembelliği olarak tanımladığım biçimde bir çay bahçesinde saatlerce boş boş oturduk. Ama nedense bu güzel günü rezil etmeyi başardım. Tüm gün kendimden nefret etmekle geçti. Ekonomik dertler yarattım, ruhsal çıkmazlara soktum kendimi. Sesimden nefret ettim bir ara. Tabii bunların üzerine Moleschino çok iyi geldi. Tam olarak hayatımın son evresini gözümün önünden geçirmeme neden oldu.

En temelinden kitaplar konusundan başlamak istiyorum. Ex-librislere hitaben, artık edebi kitaplardan uzaklaşıp teknik,mesleki veya kafamı sadece boş tutacak hareket içeren, sürükleyici kitaplara yöneldiğimi görüyorum. Sonra da Sait Faik’ten bir alıntı görüp tanımayınca içimde bir şeyler kopuyor. okumak istiyorum ama okumuyorum. Tabii bu basit bir kısım.

Hem kendime zaman ayırmadığımı hem de zamanı iş hayatımın getirdiği süregelen hareketlilik içinde yediğimi farkediyorum. Çözümü Keskin dönüşler yapmadan da bulamayacak gibiyim. En büyük sorunum da yaşamak istemediğim bir şehirde hapis olduğumu düşünmek olsa gerek (Mersin’i kastetmiyorum. Vahşi Constantinapolis den bahsediyorum. Bu cümleye Istanbul’u yakıştıramadım da). kalabalıktan kaçamamak beni delirtiyor. Aynı gün içinde belediyeye, hastahaneye, muhtara postahaneye gidebileceğim aynı zamanda günün geri kalan yarısını başka işlere ayırabileceğim bir şehirde doğup, yine benzer şehirlerde büyümüş biri olarak metropol hayatında dakika saymak beni boğuyor.

Kardeşim kadar sevdiğim kadim dostlarımla buluştuğum da (o da bir mucize ya.) Saatleri devirememek bana göre değil. Tabii mucize saymamın sebebi kendimde pek sevmediğim sosyal etkileşimden uzak kalma veya “Çok hayırsızsın.” durumu.

Hayatı yaşamayı bilmiyorum. Yol göstericilere ihtiyacım var sanırım. Açık denizde kaybolan gemilere yol gösteren yunuslara ihtiyaç duyuyorum. Bir gölden çıktıktan sonra açık denizde kaybolmamak elde olmasa gerek. Açık deniz deneme yanılmayla çözülmeyecektir. En azından o kadar şanslı ve zaman sahibi değilim sanırım.

Hayatımda bazı şeyler değişsin istiyorum.

Peki neler istiyorum;
* Öncelikle uzun zamandır yapmadığım, konuyu dağıtmadan, tutarlı yazılar yazabilmek istiyorum. Edebiyattan koptuğumu, artık okumadığımı tekrar not olarak düşmeliyim buraya. Blog okumayı okuma saymamam gerekiyor. Elektronik ortamdan uzaklaşabilmek ve uykuya daha az zaman ayırmam gerekiyor sanırım.

* Artık beynimin eskisi gibi rahat çalımasını istiyorum. Bir kelime dilimin ucundayken “eee şey, ıı hani şöyle denir ya” diye kala kalmak istemiyorum. Bir kaç dakika farklı bir yöne çektikten sonra aradığımı bulmak yerine anında bulmak istiyorum. Ağzım-Dilim ve Beynim arasındaki etkileşimde atlamalar olmasın, kelimeleri yutmayayım istiyorum. Bir doktara görünme zamanı gelmiş sanırım.

* Sokağa çıkmalıyım. Sokaklardan koptuğumu kapalı alan adamı olduğumu bariz olarak hissetmeye başladım. Bu kopukluğum kısa bir sürenin eseri de değil. Ta ilk okula kadar dayanıyor ucu. Bilgisayarın sahte büyüsüne kapılmışlığımdan ileri gelen bir durum. Sahte bir yaşam sağlıyor bana. Zamanı hızlı ve farketmeden yaşattırıyor sanki. Bisiklete binip şehrin içinde kaybolabildiğim küçük yaşlarımı tekrar yaşamak istiyorum. bir bisiklet almalıyım sanırım

* Metropolden kaçmak küçük yaşayabilmek istiyorum. Denize nazır yaşamak istiyorum. Sanki küçük bir ege kasabasında yaşamayı arıyor gibiyim. Sakin, sessiz ve küçük. Çabucak sıkılacağımı bile bile.

* Bir kütüphane ye sahip olmak, aradığımda bu kitap buradaydı diyebilmek, o kitabı da okudum ama yazarın şu kitabı bana daha samimi geldi diyebilmek istiyorum. saklamayı ve kaybetmemeyi öğrenebilmek istiyorum. Babacığım seni çok seviyorum. Büyük kütüphaneler yap cennet bahçende

* Herhangi bir şey söylediğimde insanların garip karşılmamasını istiyorum. İnsanların kültlerden, kalıplardan uzak fikirlere deli saçması olarak bakmasını anlayabilmek istiyorum. “Gecenin bu saatinde gazete mi alınır” sorusu ile karşılaşmamak istiyorum. Bitmiş olan günün gazetesini okumak saçma bir fikir mi bilmek istiyorum. televizyon ile beynimi yıkamaya devam etmem gerekecek sanırım

Bir de yapmak isteyip, kendi kendime imkansız saydıklarım var:
* Helikopter pilotu olmak istiyorum.
* Yengeç burcundan istifa etmek istiyorum. Daha sert bir burç olsun. Her an göz yaşı dökmeye hazır olmak, pek rahatsız edici.
* Havadan para kazanmak. Yan gelip yatmak istiyorum ne siz de mi istiyorsunuz?

Şimdilik bu kadar yeter. Hayatta yapmak istediklerim diye bir liste vardı. O servisi bulup kaydolmalıyım.